kontakt       forum       szukaj       start    
Aktualności
Co gdzie kiedy
Kalendarium
Konferencje
Dokumenty
W mediach
Fotogalerie
Jak robią to inni
Linki
PATRONAT MEDIALNY
STRONA POD PATRONATEM
KAZIMIERZA BARCZYKA
PRZEWODNICZĄCEGO SGiPM
PRZEWODNICZĄCEGO
SEJMIKU WM
31.12.1988  
Plan przestrzennego zagospodarowania 1977

Plansza przedstawia syntezę planu Krakowskiego Zespołu Miejskiego (zatwierdzonego w czerwcu 1977 r.). Plan tworzony był w latach 1972-76, w warunkach szczególnie sprzyjających koniunkturze gospodarczej. Miało to poważny wpływ zarówno na planowane, wysokie tempo rozwoju, jak i na optymistyczne założenia dotyczące standardów zaspokajania potrzeb mieszkańców, a w konsekwencji na wielkość nowych terenów przeznaczonych w planie dla potrzeb inwestycyjnych. Zaprojektowany układ przestrzenny KZM jest odzwierciedleniem propagowanych w latach 70-tych zasad pasmowo-węzłowego systemu sieci osadniczej kraju i linearnych systemów wielkich aglomeracji, bazujących na wykorzystaniu szybkich środków transportu zbiorowego. Na tych właśnie zasadach zaprojektowano w planie KZM pasmo północne (Tonie - Nowa Huta) i południowe (Skawina - Wieliczka - Bodzanów) - spięte obszarem śródmieścia.

Przeprowadzona w latach 1983-84 analiza realizacji planu KZM wykazała znacznie niższe, niż zakładano, tempo rozwoju. Dotyczyło to zarówno przyrostu ludności, realizacji programu ochrony środowiska i programu infrastruktury społecznej, jak i zamierzeń inwestycyjnych w dziedzinie transportu i uzbrojenia technicznego. Jedynym wyjątkiem była zgodna z planem realizacja programu mieszkaniowego, ale w wielu przypadkach bez usług podstawowych. Dotychczasowe wyniki realizacji planu, nowa sytuacja społeczno-gospodarcza lat 80-tych, zmuszająca do bardziej realistycznego spojrzenia na rozwój miasta, a często do dokonywania odstępstw od tego planu, skłoniły do podjęcia decyzji o jego zmianie.

W 1984 r., na mocy Uchwały Rady Narodowej Miasta Krakowa, zostały podjęte przez Biuro Rozwoju Krakowa prace równocześnie nad dwoma planami:

- planem regionalnym społeczno-gospodarczego i przestrzennego rozwoju województwa krakowskiego,
- miejscowym planem ogólnym zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa.

Ta równoległość prac była bardzo korzystna. Pracami nad planem Krakowa kieruje Zespół Generalnego Projektanta w składzie: Zygmunt Ziobrowski (przewodniczący zespołu), Jerzy Grzymek (z-ca przewodniczącgo), Janusz Bardel, Anna Janowska, Ryszard Kinda, Bożena Małachowska, Maria Wysocka, Zbigniew Zuziak przy udziale Zespołu Syntezy Przestrzennej w składzie: Janusz Sepioł, Teresa Berezowska, Leszek Kaczmarski, Elżbieta Koterba, Anna Pikulska-Dutkiewicz, Zofia Piłacik, Aleksandra Strzebońska.

Prace rozpoczęto od diagnozy stanu istniejącego i możliwości rozwoju woj. krakowskiego na tle regionu, ze szczególnym uwzględnieniem miasta Krakowa. Następnie opracowano "Założenia" do projektu planu regionalnego społeczno-gospodarczego i przestrzennego rozwoju woj. krakowskiego, zatwierdzone Uchwałą Rady Narodowej Miasta Krakowa z dnia 18 czerwca 1986. W założeniach tych dokonano wyboru długookresowej strategii rozwoju regionu polegającej na dekoncentracji potencjału społeczno-gospodarczego. Wg tej strategii Kraków powinien rozwijać wszystkie dotychczasowe funkcje w warunkach hamowania rozwoju ilościowego i przyspieszenia zmian jakościowych. Znacznej aktywizacji gospodarczej powinny podlegać małe miasta w sąsiedztwie i strefa podmiejska Krakowa.

Dalszym etapem prac planistycznych było opracowanie "Założeń" do miejscowego planu ogólnego zagospodarowania przestrzennego miasta Krakowa, zatwierdzonych Uchwałą Rady Narodowej Miasta Krakowa z dnia 25.03.87. W tym dokumencie Rada Narodowa wskazała na  wariant "przebudowy" jako podstawę do opracowania projektu planu. O wyborze tego wariantu zadecydowały trzy okoliczności:

- bariera tkwiąca w nisko sprawnych systemach transportu zbiorowego, powstrzymująca, do czasu budowy metra, przed dalszym rozluźnianiem i rozrostem zabudowy,
- duże rezerwy terenów położonych wewnątrz obszaru zainwestowania miejskiego, wskazanych do przebudowy lub intensyfikacji
zagospodarowania, wynoszące ok. 2,5 tys. ha.
- konieczność ochrony terenów otaczających Kraków o wysokiej przydatności dla produkcji rolnej.

Idea przebudowy została rozwinięta w projekcie planu Krakowa (zobacz mapkę), który w połowie 1988 r. zostanie przedstawiony Radzie Narodowej Miasta Krakowa do uchwalenia.

Zgodnie z tym projektem nadal będą rozwijane wszystkie dotychczasowe funkcje miasta. Najszersze preferencje tworzyć się będzie dla rozwoju nauki, kultury, turystyki i lecznictwa specjalistycznego oraz ich wzajemnego powiązania i współdziałania z funkcjami produkcyjnymi. Rozwój produkcji przemysłowej będzie ukierunkowany na te dziedziny, które nie są uciążliwe dla środowiska, mają zaplecze w krakowskim ośrodku naukowo-badawczym, służą rozwojowi pozostałych funkcji i zaopatrzeniu rynku lokalnego. Pożądane zmiany strukturalne w przemyśle będą osiągane poprzez:

- sukcesywną likwidację produkcji surowcowej nie znajdującej oparcia w surowcach lokalnych i nie służącej do uszlachetnionego przetwórstwa na miejscu,
- przebudowę istniejącego przemysłu chemicznego na wysokoprzetwarzający i małotonażowy,
- przebudowę struktury przemysłu spożywczego, preferującą rozwój produkcji związanej z lokalną bazą surowcową i lokalnym rynkiem,
- maksymalną rozbudowę przemysłu elektronicznego i elektrotechnicznego,
- umiarkowaną rozbudowę przemysłu metalowego i poligraficznego, służącą ich unowocześnieniu.

Ponadto zdecydowanie będzie się zwiększać udział małych zakładów produkcyjnych.

Wymierne rezultaty powinny uwidocznić się do roku 2000 i w następnym 15-leciu w następujących zmianach:
a) Wzrośnie liczba mieszkańców Krakowa z 740,1 tys. w 1985 r. do 780,0 tys. w roku 2000 i 800,0 tys. w roku 2015. Równolegle postępować będą zmiany w strukturze wieku ludności. Maleć będzie udział dzieci i młodzieży do lat 17, spadnie po r. 2000 udział
ludności w wieku produkcyjnym, natomiast blisko o 10% wzrośnie udział ludności w wieku poprodukcyjnym.
b) Znacznie wolniej niż dotąd rosnąć będą zasoby siły roboczej, z 336 tys. w roku 1985 do 363 tys. w roku 2000 i zaledwie do 365 tys. w roku
2015.
c) Nadal wzrastać będzie ilość miejsc pracy, ale przede wszystkim będzie zmieniać się ich struktura. Maleć będzie udział miejsc pracy w
sektorach I (górnictwo, przemysł wydobywczy) i II (przemysł przetwórczy) na korzyść wzrostu miejsc pracy w sektorze III (usługi).
d) Następować będzie zmiana proporcji w rozmieszczeniu usług bytowych pomiędzy centrum a pozostałą częścią miasta. Dziś w centrum jest
usytuowane 47% powierzchni usług bytowych, w przyszłości skupiać będzie tylko 33%.
e) Będzie także zwiększać się rozproszenie miejsc pracy w celu przybliżenia ich do miejsc zamieszkania.
f) Wzrośnie udział mieszkań w zabudowie jednorodzinnej z 17% do ponad 25%.
g)  Nastąpią zmiany w strukturze użytkowania terenów. Wzrośnie udział terenów mieszkalnictwa, usług i zieleni, spadnie udział terenów
przemysłu, infranstruktury technicznej i terenów specjalnych.

Rozwój przestrzenny Krakowa do roku 2000, będzie podporządkowany następującym zasadom:

- pierwsza polega na dostosowaniu profilu produkcji, technologii i wielkości zatrudnienia w Kombinacie HiL do parametrów gwarantujących eliminację zagrożenia dla środowiska i zahamowanie rozrostu miasta,
- druga polega na przyspieszeniu procesów przebudowy, modernizacji i intensyfikacji zabudowy na obszarze istniejącego zainwestowania.
Uzyskiwane rezerwy terenowe w pierwszej kolejności będą przeznaczone dla brakujących usług podstawowych, urządzeń wypoczynku codziennego, komunikacji, ważnych obiektów usług ogólnomiejskich i mieszkalnictwa,
- trzecia polega na kształtowaniu struktury funkcjonalno-przestrzennej Krakowa jako "miasta małych miast", co pozwoli na zachowanie
odrębności tradycji, klimatu społecznego i charakteru architektonicznego,
- czwarta polega na nawiązaniu nowych form przestrzennych do istniejących, które stanowią o wartości i atrakcyjności miasta,
- piąta polega na uznaniu wielofunkcyjnych skupisk i ciągów aktywności miejskich, historycznych zespołów zabudowy i ważniejszych obiektów,
jako elementów krystalizujących układ przestrzenny Krakowa, którym powinien być podporządkowany sposób zagospodarowania terenów z nimi sąsiadujących.

opracował: Zbigniew Ziobrowski
za Atlas Miasta Krakowa, Kraków 1988

Pobierz planszę Planu (opracowanie Krystian Seibert)

wstecz
  DODAJ SWÓJ KOMENTARZ
Treść komentarza
Twój podpis
Kod antyspamowy
 



             Strona o Krakowskiej Komunikacji Podziemnej    
poleć znajomemu